Nieuws
Contact
Gastenboek

Samassati Lichttherapie
Introductie lichttherapie
Introductie Europees Instituut voor Lichttherapie
Historie lichttherapie
Wetenschappelijke verankering
Spirituele verankering
Samassati benadering
Trainingen

Therapeut worden?

Behandelingen
Cases
Tests
Artikelen

Winkel
English version






Verankering in de wetenschap

Zoals in het deel over de historie van lichttherapie te lezen valt, wordt gekleurd licht al duizenden jaren gebruikt voor het genezen van ziekten en aandoeningen. Na een onderbreking tijdens de industriële revolutie vond het in de 20e eeuw wederom zijn weg in de geneeskunde en in spiritualiteit. Er is echter wel het nodige veranderd: lichttherapie is niet langer een mysterieuze en intuïtieve bezigheid. Er is inmiddels een groot dragend veld van rationele wetenschap aanwezig, dat haar bevestigt!

Albert Einstein was één van de eerste wetenschappers, die bewees dat licht (zelfs in kleine hoeveelheden) een significante invloed kon hebben op materie. Hij bewees, dat lichtgolven (fotonen) een stortvloed aan elektronen losmaakte uit metaal als het daarmee in aanraking werd gebracht.

Na Einstein zijn er nog vele andere onderzoekers geweest, die hebben waargenomen, dat lichtgolven tot gevolg hebben dat elektronen zich losmaken uit het object, dat wordt blootgesteld aan het licht. Als een elektron een foton (lichtgolf) absorbeert, springt het elektron in een snellere baan met een hogere frequentie.

En andersom: als elektronen fotonen loslaten, dan nemen zij hun oude “rustende” positie weer in, in een tragere baan met een lagere frequentie. En dit gebeurt allemaal in een fractie van een seconde, als een willekeurig object in een lichtstraal komt.

In de jaren ’80 was het de biofysicus Fritz-Albert Popp, die werd voorgedragen voor de Nobelprijs voor zijn bewijs, dat mensen wezens van licht zijn. Hij toonde aan, dat alle natuurlijke organismen (ook mensen!) licht uitzenden op cellulair niveau en dat alle organische levensvormen licht absorberen en intern verwerken. Relatief zwakke, in kleur gecodeerde signalen van licht, uitgezonden door de cellen, vormen de basis voor alle communicatie tussen de cellen in levende organismen.

Dit werd eind jaren ’80 nog eens bevestigd door het wetenschappelijk team van de Russische professor Kaznecheyev: zij bewezen dat het menselijk lichaam lichtkanalen heeft, die parallel lopen aan de 12 meridianen, zoals die bekend zijn in de traditionele Chinese geneeskunde. Zij toonden ook aan, dat de punten die het licht absorberen, exact overeen komen met de acupunctuur punten. Je zou kunnen zeggen, dat de meridianen net als glas fiber een licht transport systeem, maar dan in het lichaam, vormen. Net zoals het licht in de glasfiber technologie wordt gebruikt om informatie uit computers op te slaan en zonder tijdverlies overal ter wereld beschikbaar te maken, zo vormen de meridianen een soortgelijk transport of geleidingssysteem voor licht in ons lichaam.

Dit werd in dezelfde periode vanuit een ander onderzoeksgebied ook aangetoond door Peter Mandel en Dr. Helmut Schimmel. Met geavanceerde diagnostische hulpmiddelen konden zij aantonen, dat gekleurd licht toegediend aan de oppervlakte van het lichaam (waar meridianen zich bevinden), een energie impuls via de meridianen stuurt, die organen en endocriene klieren ver weg en diep in het lichaam significant beïnvloedde. Verder stelden zij vast dat iedere kleur een andere impuls genereert met een andere uitwerking op het lichaam. Rood genereert een impuls, die stimuleert terwijl groen juist ontspanning oproept

Naast licht dat van buitenaf in ons lichaam komt en daar doorheen reist, wordt er ook binnenin ons lichaam licht aangemaakt. Dit was al heel lang bekend in de mystiek, maar het is pas recentelijk wetenschappelijk onderbouwd. Gebaseerd op de theoretische modellen van Dr. Herbert Fröhlich (hij berekende op grond van zijn ervaring op het gebied van de quantum fysica, dat het DNA in de cellen een ultra fijn lichtsignaal zouden moeten afgeven) was het weer Dr. Popp, die het bewijs leverde. Met speciaal ontwikkelde apparatuur slaagde hij erin om het licht, dat een cel uitzendt, te fotograferen. Nog later slaagde hij erin om de lichtflitsen van een groep cellen op video vast te leggen. Hij experimenteerde met een glazen afscheiding tussen 2 groepen cellen met als resultaat dat de communicatie tussen de 2 gescheiden celgroepen in stand bleef!

Iedere cel informeert als een soort radiozender zijn omgeving via de informatie in de lichtflitsen die hij regelmatig uitzendt. De cellen communiceren met elkaar via deze elektromagnetische frequenties. En opgeteld genereren zij een elektromagnetisch veld (aura of lichtmatrix), dat krachtig genoeg is om ook buiten het fysieke lichaam gevoeld te worden.

De laatste jaren heeft Valerie Hunt van de Universiteit van Californië in Los Angeles specifieke methoden ontwikkeld om dit elektromagnetische veld te bestuderen. Zij meet hierbij deze lichtmatrix en heeft aangetoond, dat dit veld chaotische fluctuaties laat zien dagen voordat een ziektebeeld op de ouderwetse manier kan worden vastgesteld op het fysieke lichaam. Om het in andere woorden te zeggen: aandoeningen zijn, voordat zij zich fysiek openbaren, buiten het fysieke lichaam als energetische verstoringen in de lichtmatrix aanwezig en kunnen daar (buiten het fysieke lichaam) worden behandeld, mits zij tijdig worden gesignaleerd.

In ons lichaam herprogrammeren de cellen zich continu op basis van wat zij in onze directe omgeving aantreffen. Is onze omgeving licht en prettig dan programmeren onze cellen ons voor licht en gezondheid. Is onze omgeving chaotisch en druk dan raken onze cellen gespannen. Ze zullen zich in eerste instantie erop instellen deze druk te weerspiegelen en buiten te houden (in het acute stadium van de ziekte of aandoening), maar als het aanhoudt herprogrammeren zij zich om de druk te overleven (en komen dan in het chronische stadium).

Onze lichtmatrix stuurt niet alleen aan wat er in ons lichaam gebeurt, maar het schept ook een atmosfeer om ons heen. Deze atmosfeer trekt energie met bepaalde frequenties aan en stoot energie met andere frequenties af. Of: bepaalde mensen kunnen ons meteen aantrekken en anderen juist niet.

Hoewel niemand er tot nu toe in is geslaagd om de betekenis van de lichtflitsen tussen de cellen te ontcijferen, is het duidelijk dat er een betekenis is. Sterker nog: alles wijst erop, dat licht de taal is van het lichaam. De taal van het licht wisselt boodschappen uit tussen cellen en organen en stelt hen in staat om in samenhang te functioneren.

Misschien dat we ooit beter in staat zullen zijn om de stille conversaties in ons lichaam te begrijpen!

We are still on the threshold of fully understanding the complex relationship between light and life, but we can now say, emphatically that the function of our entire metabolism is dependent on light”.
(Fritz Albert Popp)

De bijzondere eigenschappen van UV-licht

Dr. William Douglas is een arts die in zijn kliniek veel met ultra-violet licht werkt. Hij gebruikt UV-licht om bacteriën en virussen in afgetapt bloed te vernietigen. Hij maakt daarbij gebruik van de kiemdodende eigenschap van UV-licht, die krachtiger is dan welk anti-biotisch medicijn dan ook. Zijn bevindingen zijn, dat UV-licht toegepast op mensen niet alleen binnengedrongen virussen doodt, maar tevens het immuunsysteem versterkt en zo verdere infecties voorkomt. Nog opmerkelijker is zijn statement, dat UV-licht de kracht heeft om chemische toxines te neutraliseren! Hij heeft talloze voorbeelden hiervan, waarvan de meest tot de verbeelding sprekende is het geval van de man, die zijn kliniek werd binnengebracht met een potentieel dodelijke slangenbeet. Dr. Douglass slaagde er in om met UV-licht in een paar minuten tijd het vergif te neutraliseren.

Het belang van gezonde voeding

In het Internationale Instituut voor Biofysica (IIB) in Kaiserslautern is onderzoek gedaan naar de foton-emissie in voeding, dat op verschillende manieren is gekweekt. De uitkomst van het onderzoek is, dat de voedingswaarde wordt bepaald door de mate waarin het voedingsmiddel licht bevat. Zij stelden onder andere vast, dat het gebruik van kunstmest een afname geeft van licht en voedingswaarde van 20%. Zo ook bij het gebruik van olie: hoe meer bewerkt de olie is, des te minder licht zij bevat en des te minder zij een bijdrage levert aan gezondheid. Inmiddels heeft het IIB een apparaat ontwikkeld, dat de foton-emissie in voeding kan meten.

terug naar het begin